relax

con todo lo que está prostituído en esa su españa que no se rompe si no que se corrompe ahora sí que a la velocidad de la luz, la ofensiva contra la publicidad tabloidal de los/las trabajadores/as del sexo me parece otra de tantas iniciativas destinadas a la galería mientras que las cañerías del edificio rezuman podredumbre en todo su discurso subterráneo.

en esto los nuevos apologetas de la libertad y de la dignidad en la entrepierna, caen en una diatriba semejante a la que antaño usaban los denostados miembros y miembras del aparato católico apostólico y romano y coartan a la sociedad un debate claro y conciso acerca de la prostitución y al cabo sobre la libertad y la igualdad en general, pilares básicos de un auténtico estado democrático, estado que en todo el orbe capitalista parece no existir.

pues es en ese estado de libertad en que la persona puede decidir libremente el uso que otorga a su cuerpo sin caer en la estupidez doctrinaria de que, si el cuerpo es un recipiente del espíritu, su propiedad última concierne a dios o que si el físico conforma una parte del espectro social, ese cuerpo es, al cabo, una herramienta de la comunidad y debe regirse por sus normas.

y es en aquella igualdad en que las putas tienen derecho a acceder y ofrecer sus servicios en los medios de difusión con la misma dignidad que se nos ofrecen los coches, los tratamientos médicos o los viajes al quinto coño. o teme, acaso, la fauna " socialista " que sus vástagos se escandalicen al ver la oferta de tamaños y grosores que asoma por esas páginas, al cabo las más honestas y realistas de todo lo que se publica en estos infames pasquines. no será más bien el cuento de siempre: mantener la realidad lo más alejada posible de las masas para poder manipularlas mejor.

el cuerpo ( mi cuerpo, su cuerpo ) no tiene nada de divino y no es usufructo de nadie, ni del inventado dios ni del traidor estado; cada uno de nosotros somos sus legítimos poseedores y no vengan ahora editores de tres al cuarto a darme mística a mí ni coba feministoide a las anoréxicas del gobierno.

servido por xose manuel sin comentarios compártelo

crónicas del tristrás

lo de las putas es, por desgracia y en muchos casos, una cuestión excasamente vocacional y así es imposible realizar un buen servicio. imagínense un carnicero que quiere ser poeta o un contable que sueña con pasear vastas superficies de campos cultivados en lugar de su triste cubículo tresportres.

nada, nada. así no hay forma.

a ver, querida, a tí trabajar de puta no te parece la cúspide de la pirámide social? las putas teneis el control de la economía, llevais la herramienta perfecta: no hay que hacer desembolso a la multinacional de turno como el taxista en su coche, el campesino en su tractor, el piloto en su avión... la cosa viene de serie y con un poco de cuidado en su mantenimiento ( cremas, guante, gimnasio, mucho vegetal, no fumar ) da para varias décadas de uso continuado; no hay que pagar tasas, gravámenes o impuestos que sostengan a una caterva de espabilados que non dan una al aire... lo de trabajar de puta me parece lo máximo, la auténtica revolución laboral, la supina liberación femenina que, consciente finalmente de su cuerpo/herramienta y múltiples funcionalidades, es capaz de abrirse un buen camino sin las penurias de sus coetáneos que venden fotocopiadoras, arreglan televisores o arrancan carbón en las simas de la tierra.

ella me mira y asiente.

a ver, dime tú: acaso pasarse la juventud estudiando derecho y opositando a notarías es más rentable? que estudien las feas; llenemos las facultades de gordas, de tuertas, de calvas y de pechoplanas pero no dejemos escapar una sola hembra hermosa hacia otros derroteros que no sean la putería.

sonrie, pero creo que no entiende totalmente lo que le digo.

la mujer es la cazadora perfecta: todo su cuerpo, todos sus olores y segregaciones son hábiles trampas de la nataraleza para el macho. éste, preocupado siempre de su posición de flojera desventajosa en la cosa reproductiva, ha ideado toda una pléyade de instrucciones morales para su particular buen vivir que han transformado la iniciática potencia femenina en obediencia y sumisión so pena de repudio, verguenza e infierno a aquellas que osen quebrantar tales principios. se han levantado credos religiosos, reglamentaciones jurídicas y conclusiones morales apoyadas en la filosofía y en la sociología para mantener a la hembra amaestrada como un mono tití a disposición de los poderes mundanos regentados por el macho y sólo así ( y ahí pongo la mirada en el cielo y levanto en índice hacia el techo de lupanar ), digo sólo así, mediante la prostitución, mediante el comercio responsable, concienciado y consentido de su propio cuerpo como herramienta/arma, puede lograr la mujer invertir el sentido de su existencia. yerran las feministas clásicas en su juicio y sucumben a las dádivas de los varones, más las meretrices vencen y hacen valer su feminidad en esta lucha inacabable.

auque sigue mirándome, noto que el seguimiento de la perorata la ha dejado exausta. la abrazo con fuerza exaltado por mi propia visión de la circunstancia; me siento próximo, cercano, sabedor de una regla olvidada por los otros luego de decenios de fútbol televisado y de tapas en los bares y noto su extrañeza debajo de mis brazos mientras voceo las putas sois la gran revolución, sois el fin del capitalismo, sois el ocaso de la religiones y la superchería... sois el triunfo de la razón y de la selección natural.

se zafa suavemente de mi abrazo, como una culebra que resbala en la arena del desierto y me dice bueno, yo en realidad hubiese querido ser médico, pero no tenía dinero para estudiar y me quedé embarazada muy joven, justo cuando mi padre empezó a abusar de mí para luego echarme de casa

cómo? médico? médico de qué? para qué? pero si la medicina no cura nada, es sólo la herramienta especulativa de las multinacionales farmacéuticas. no, niña, médico no. puta, tú lo que tienes que hacer es esto que haces; no hay nada más humano, más profundo, más excelso que esto, eres la vacuna contra la deseperación, la madre superiora del convento del placer y del relajo. pero tiene que gustarte, coño. y tienes que llegar a las conclusiones que te he referido antes por tí misma. putear es la esencia de la vida para la hembra.

hace un rato que está muy seria. se levanta, airada. tú estás loco, no sabes lo que dices. te gustaría que una hija tuya trabajase aquí haciendo lo que hago yo, me espeta antes de dar media vuelta y marcharse.

mierda, la cantinela de siempre. dos mil años de judeocristianismo han acabado con la raza y suerte que estas colombianas solo llevan quinientos años sufriéndolo... seguro que es criolla, pienso meneando la cabeza mientras remiro su silueta perfecta alejándose rumbo al otro extremo del local.

ah, maldita sea, porca miseria. también a ésta la televisión y el lecturas en la mesa de la peluquería le han abotargado en buen sentido. no me extraña que voten todos a uribe, mecagoensumadre.

servido por xose manuel sin comentarios compártelo

tratorada tres

escribía julia varela no limiar do seu libro " a ulfe: socioloxía dunha comunidade rural galega ", premio vicente risco de ciencias sociais no ano 2004, que durante centurias o campesino galego foi capaz de achar solucións aos problemas cotidiáns tirando únicamente do seu inxenio e usando os medios que tiña a súa disposición para modificar o seu medio laboral. así fabricaba a meirande parte das ferramentas e utillaxes que precisaba para o seu labor e soio unha parte de elas eran realizadas por especialistas que, tales como ferreiros ou carpinteiros, pertenecían tamén a mesma comunidade.

apuntaba a socióloga da complutense que o esvaecemento de eses ámbitos comunitarios rurais supuña, por enriba da perda antropolóxica, unha importante perda económica o desaproveitar técnicas agrícolas e gandeiras asentadas e sutituílas por técnicas alleas que, na meirande parte dos casos, esixían unha importante transferencia económica para ser implantadas.

hoxe vémolo perfectamente claro neste asunto do leite: a mecanización e tecnificación dos procesos agrarios con que supostos técnicos, visionarios, gurús e políticos nos bendeciron fai que, a decir fai poucos días dun productor da coruña, " canto máis leite produzo, máis diñeiro perdo".

a excesiva dependencia de estructuras económicas alleas e a apertura do feble mercado galego as multinacionais da biotecnoloxía, da maquinaria e dos medicamentos está a arrasar o que durante xeracións foi capaz de manter á metade da poboación no rural.

neste momento histórico en que as transferencias económicas en forma de subsidios de xubilación poderían apuntalar unha economía históricamente deprimida e contribuir a un desenrolo local sostido o que se busca por parte dos grupos con penetración no tecido social ( políticos, sindicalistas, xerentes de empresas, sector bancario, grupos de comunicación ) é o desvío cara o capital trasnacional de esas pingues rentas.

así os emisarios políticos e administrativos artellan subvencións e axudas dos impostos de todos para acadar equipamento que, en teoría, volverá a actividade máis productiva pero que en realidade para o único que serve é para endeudar até extremos insoportabeis a aqueles que sucumben a tales encantos e para enchelas alforxas dos grupos industriais sitos nos eeuu, italia, francia ou alemaña.

mentras todo eso non sexa machigado e remoído pola poboación, mentras o cidadán non entenda que o poder político que burdamente cree elexir cada equis anos é o culpable de ternos vendidos a todos ó capital trasnacional e sega orientando os seus esforzos baixo as directrices de estes grupos, a ruíña e a desfragmentación é a única ganancia que se colleitará.

non me pida, pois, ese gandeiro que conduce ufano e os tentoso tan impecable new holland polas rúas de lugo que acuda á góndola a mercalo séu leite para pagarlle as súas fatais inversións, porque xa toda a cidadanía leva pagado en demasía os delirios dun sector totalmente abocado ao deasastre e que se transformou, nun escaso período de tempo, no grupo abanderado da desmemoria do país.

servido por xose manuel sin comentarios compártelo

tratorada dous

"informar aos compradores de que o leite que se vende a baixo custo, de importación, está a prexudicar os produtores galegos", decía xosé agra, do sindicato gandeiros unidos.
eu, que tamén son campesino galego, coñezo ben ese particular. pero tamén coñezo este outro: as subvencións, axudas directas e proteccionismos varios que ue e usa están a fomentar para favorecelos séus agros respectivos condena á poducción agrícola dos paises en desenrolo, xa que son incapaces de loitar contra o dumping o vélas súas fronteiras traspasadas por productos alleos que se venden moi baratos pois estes foron subvencionados no punto de partida.
ese tipo de prácticas realmente non favorece tampouco ao país que realiza estas políticas, pois as axudas saen sempre dos impostos da cidadanía, pero permite criar un momento de economía irreal que non é máis nada que trasladar o problema cara ó futuro, semellante a cando o goberno decide non subirla tarifa da luz por decreto pero pacta cas empresas eléctricas o pago aplazado da diferencia.
cando esa situación subvencionada irreal se achega a unha baixada da fiscalidade e dos tipos como a dos últimos anos en europa, xenera unha distorsión da realidade por parte do cidadá, que se topa ca posibilidade de adquirir insumos e bens de consumo, prohibitivos apenas facía uns meses, sen decatarse da súa feble posición con respecto ós vaivéns do mercado.
por tanto non se trata tanto de informar aos clientes das áreas comerciais, que xa saben o conto de sobra, como de recoñecer a nulidade dun sistema que resulta óptimo soio cando se trata de facer pagalas facturas ó próximo, pero insostible cando eso non sucede e debe se-lo labrego o que cargue ca optimización das súas inversións. os clientes das góndolas levan pagando o leite moitos anos por encima do séu valor no mercado aberto e labregos e centrais leiteiras aproveitátronse de eso. ahora que a política de cotas toca o séu fin e que entra leite noutras condicións, cree o productor que a cidadanía debe facer patria e mirar para outro lado, mercando un producto e pagando o doble por que é galego e por que vai axudarlle a un paisano a cancelalas deudas que ten con agco ou con john deere?
o problema, realmente, ven da desregulación e da apertura dos mercados: si galicia fose un país exportador, interesaríalle esta política liberal a ultranza, pero sendo receptor da maior parte do que consume, tendo unha balanza totalmente deficitaria, temos que poñer coto e ser realistas. moito criticar a cuba ou a china e a rirse de corea do norte pero unha certa autarquía económica ao estilo juche nestes intres sería para galicia moito máis beneficiosa que todos estes experimentos neoliberais. eso e volver traballar algo.

servido por xose manuel sin comentarios compártelo

tratorada

parei no semáforo que hay detrás de san caetano ó lado dunha moza con gafas de sol e pelo lacio. tiña un fermoso perfil e estábame ensoñando ca súa aparente dozura cando apareceu o primeiro fendt, un vario 413. detrás apareceu un " modesto " 308 ci e logo, seguindo un mastodóntico 714, un 412, un 415... xa perdín a conta. despois da orxía verde crara de rodas roxas apareceu o verde forte con discos amarelos dun john deere 6920. detrás segue unha morea de deeres series 6000 e 7000, algún que outro fendt e, salteados, destácanse tamén algúns masseys roxos impecables, relucindo baixo a luz do sol da tarde como si fosen ó acompañamento dunha boda.

para entón xa nin me fixaba na rapaza da esquerda e moito menos no seu minúsculo peugeot granate; aquela avalancha de cabinas refrixeradas e de neumáticos milimétricos que baixaba pola avenida de lugo ocupaba toda a miña atención. o semáforo pasou a verde e arranquei cara o da rotonda, ollando para aqueles mastodontes de morro orgulloso como narices de ovidio nasón más narizado: de vez en cando aparecía algún case, algún new holland, un renault , un claas ou algún deutz, pero víase ás craras que a galicia rural prefire agco e deere, da mesma forma que os políticos prefiren audi e os mestres da moderna universidade pública soltan aceite polo apple.

detido na rotonda, e xa definitivamente perdido o rastro da loira mociña do utilitario, razonei que si estivese no porto de monte carlo un día de concentración de ferraristas de todo europa, a estampa de luxo e ostentación non sería moi distinta a que ofrecían aqueles campesinos en procesión e que a galicia do minifundio é a jauja da cnh fiat, da same deutz far spa, de agco, da john deere... o exemplo está en que dos 600 tractores que fendt comercializa en españa anualmente, case unha terceira parte acaba nos campos galegos donde explotacións de cincuenta vacas contan con investimentos de máis de cincuenta millóns das antigas pesetas e mercan tractores profesionais de máis de 60.000 euros que a duras penas resultan redibles para aqueles que botan 24 horas roturando e sementando nas inmensan planicies castelás.

entón, agora, estes empresarios e propietarios de tan pouco hectárea entregados á visita diaria do carro de mezclas e de veterinarios e á merca tamén contínua de pensos, hormonas, antibióticos e forraxes, suman todos estes imputs ( e os do bmw que teñen na palleira, os do arranxo da casa, os de ter a nena estudando veterinaria en lugo e os do viaxe que fixeron ca coperativa a francia e que rematou naquel desaguisado nas putas do tris tras, acórdaste luís? ) e decátanse que os custes de producción son superiores ó que lles pagan polo producto resultante e cárgana contra o prezo do leite na góndola, sen decatarse que tódalas subvencións que foron recibindo co paso dos anos e que eles empregaron alegremente en aparcar máis maquinaria por km cadrado que en ningunha parte do mundo, foron pagadas non por entes abstractos que se confabulaban para darlles diñeiro se non polos cidadáns que cada día fan un esforzo na cesta da súa compra. e por eso eu, hoxe, merco o que topo máis a prezo ( o bomilk ), por que o leite é eso: soio leite e paréceme un auténtico abuso o prezo de un euro por un producto que se pode topar, en bruto, no mercado libre mundial por 0,21 céntimos.

a política de cotas, tan denostada ás veces e agora tan laida por productores e síndicos, supuxo a criazón dunha burbulla semellante á inmobiliaria no campo galego. agora toca facerse cruces e implorar árnica e os campesinos que escoitaron os cantos de serea de fabricantes, banqueiros e políticos terán o mesmo pago que os proletarios das cidades que creeron que entre ricos e pobres hai unha clase media ou que entre esquerda e dereita hai unha terceira vía: estes perderán a súa casa ( e seguírana pagando, ollo, logo de levar satisfeito moitos recibos en anos), casa que será requisada pola banca ca certificación do xulgado e a bendición da santamadreiglesia para logo ser vendida ós constructores ( os que teñen diñeiro fresco, amigo; por que pensades que xa non constrúen? váilles ser máis barato recomprar o que ante venderon pagando un 50, un 60% ou un 70% menos ); os campesinos pola súa banda verán como marchan os cambios powershift pola porta do curral e como pagarán de novo unhas propiedades que xa tiñan desamortizadas os seus devanceiros con moito gasto de sudor e menos asesores fiscais e coperativas. mentras tanto os políticos e xerentes recollerán o séus premios e aguinaldos millonarios por ter prestado tan bos servicios á oligarquía capitalista e dirán, torcendo o xesto mentras toman albariño e arroz con bogavante na atalaia sobre silgar do hotel sanxenxo, que " esto demuestra, amigo pedro, que un sector subvencionado acaba siempre siendo un sector arruinado, como bien nos decían en la facultad. lo importante ahora es buscar la fórmula para poder competir mejor y, entre nosotros, buscar otro nicho desesperado para volver a venderles la estampita".

servido por xose manuel sin comentarios compártelo

a cultura subvencionada

hai toda unha curia funcionarial tirando do cotarro lingüistico ( a lista é dun artigo de vieiros de firmantes a prol de non sei que campaña ): CIG, CCOO, CSI-CSIF, FETE-UGT, STEG, CAE, ASPG, Nova Escola Galega, Asociación de Directores e Directivos de IES de Galicia, Coordenadora de Equipas de Normalización Lingüística de Ferrolterra , Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística, A Mesa pola Normalización Lingüística..., e a industria editorial subvencionada ( coño, que louzán se negue a pagar con diñeiros públicos fondos editoriais inútiles da deputación até pode ser unha medida revolucionaria, que o ía decir de tal persoaxe? ), os padroados, fundacións, maiorazgos, obras pías e un sinfín de figuras intelectuais que arrepañan con todo en fastos e poltronas. quere decirme o lector que non son todos unha vergoñenta piara de chupópteros, aplaudindo ó político de turno mentras manteñen a raia a súa nómina?
pero claro, quen carallo ten peito para meterse con este lobby? quen lle pide contas a freixanes ou a manolo bragado? era boa...
todo o que se gasta en cultura ou en santificar " o público " parece que non admite crítica. é coma unha nova relixión, donde en vez de doce apóstolos á mesa póñense barreiro, vilares, os sindicatos multiclase e os mencionados antes e hai que dála por calada, por que si non eres un facha, un parvo ou un resentido.
pero eu dígovos que non, amiguiños. non.
da mesma forma que os que estiveron no goberno bipartito quentando cátedra son os responsabeis da imparable debacle do benegá, os sindicatos e funcionarios da sanidade e educación públicas son os responsabeis da súa paulatina decrepitude e do séu anquilosamento. e, por ende, os que dín traballar pola cultura galega e polo idioma son os que están a machacalo, eso sí, ca inestimable axuda da señora lago e a súa cuadrilla de liberticidas que non acaban de entender que a tríada incluía tamén igualdade e fraternidade.
o idioma, o galego, e a nación galega están perfectamente vivos. son, existen. soio unha aberración pode polos en dúbida. non precisamos defensores que os apupen con cargo ao presuposto. e o coñecemento da língoa ( o bó coñecemento da mesma ) non pode valorizarse como un coñecemento técnico ou unha licenciatura para un posto na función pública. os que apoian eso soio están buscando buratos administrativos para enchufar a mediocres. non me veñan co conto que o médico ten que falar galego ó paciente: o médico ten que entendelo cliente e viceversa, pero é máis importante que o galeno cure ao doente que o código que use.
vaia tamén por diante que todo este debate para mín xa vai errado de entrada: estou completamente en contra do actual sistema administrativo e entendo que o réxime funcionarial é unha auténtica rémora para o desenrolo do noso país, pero eso xa é outra historia que ahora non toca.

servido por xose manuel sin comentarios compártelo

os funerais do bng comenzan o 7 de xuño de 2009

interesante será constatar si a bloquería acadará os cen mil votos desta volta, en plena resaca desnortada pola perda das poltronas en san caetano e dez anos depois de que a lista encabezada por camilo nogueira rondase os 350.000 sufraxios.

por suposto que a causa de esta hipotética debacle será achacada nos medios polos primeiros figuras da formación vazquezquintanista a diversos factores esóxenos entre os que terá preponderancia a escasa madurez do votante galego medio, o desinterés xeral por un proxecto europeo mal comprendido e peor explicado dende madrí ou a sensación de lexanía que desperta entre vimiazo e a mezquita eso de bruxelas e estrasburgo. nadie se sentirá vinculado a estes resultados e o debate interno será mínimo, pois estase ben seguro de que unha rapaza tan agradable como ana miranda, políglota ela e con ese sorriso desarmante que agroma nos carteis, é o mellor para galicia.

en troques, no privado, os militantes máis adeptos e os cadros socialdemócratas atacarán directamente ás forzas de esquerda tipo iniciativa internacionalista como as causantes do previsible fracaso, tildándoas de alleas e castelás ( non sei si tamén voltarán ao termo stalinista e/ou colonialista para adxetivar a esta nova billa pola que o benegá seguirá a desangrarse, pois ahora á brigada parlamentaria prodúcelle urticaria calquera tese que poña en entredito a orde donde tan ben pretenderon moverse estes últimos anos ).

e será por ahí, pola súa esquerda, por donde acabe de desangrase a formación frentista até que se atope conformada por unha amalgama impegable que se plegará por un lado os populares e por outro lados os do pesoe.

mala herencia deixaron pois estes anos de goberno na xunta, tan malos que meteron entre nos a misma semente da destrucción, semente que agromou e se foi ensarillando tan fortemente que agora xa non hai solución. o bloque nacionalista galego, tal e como o coñecemos, está acabado e estas eleccións europeas van a certificar a súa pronta defunción; agotado en reunións, mesas e ponencias o séu creto, eu tamén votarei pola lista encabezada por alfonso sastre.

servido por xose manuel sin comentarios compártelo

graham greene en oseira

o marco xeográfico do mosteiro de oseira é cautivador e invita á introspección e á serenidade. xa baixes por furco, por poboadura ou pola fraga de trabazos logo de casar de maría e vales, a sensación de irse sumindo nunha atmósfera de paz goberna as vontades en cada metro da ruta que baixa ao val polo que descurre o sixiloso río homónimo.

o silencio magnífico da pedra vella ten un exponente máximo no recoleto ceminterio adosado ó lateral da igrexa románica, donde as tumbas presentan testemuñas de outros tempos a través de fotos e daguerrotipos que amosan homes e mulleres de miradas furtivas e pómulos huesudos, con peles tersas tostadas polo sol das seituras e cabelos grasos traballados ca mezcla de auga e suor. sosprendidos en roupa nova sempre demasiado folgada para as súas formas, eses descoñecidos devanceiros son a exemplarización perfecta dunha casta que se quedou sen representantes no pazo do hórreo, demasiado ocupados éstes últimos en ultimalo pasado recente en percuras dunha modernidade allea e espúrea.

cerca do pobo raso soterrado, na zona máis sombría e húmida, uns sinxelos túmulos escarvados na terra e coroados con cruces de madeira enumeran, coma caladas letanías, o recordo dos monxes que elexiron aqueles muros como fogar. a humildade de estes servidores contrasta ca grandilocuencia funeraria dos mausoleos que para remontarse no tempo e no recordo erixen as clases nobles e a burguesía industrial para entregar á terra os restos írtigos do patrono de traxe e bastón e da súa dona de pelo branco empolvado e colo teso.

nese lugar séntome durante horas en silencio con graham greene, co vendedor de aspiradoras jim wormold, con maurice castle, co cónsul charles fortnum, con maurice bendrix, alter ego do propio greene que chega arrastrando a perna seca un pouco por diante dun asustado e sempre mollado henry miles; co abogado chavel, ca filla do doutor fischer de xenebra ann-marie, co otormentado curiña fuxitivo da revolta cristeira... na casa mazado, o outro lado do museo etnográfico, toman licor café o estafador harry lime e o seu amigo holly martins, o maior scoobie e thomas fowler e fóra, na rúa empedrada, helen sostén a sarah miles presa, nese momento, dunha violenta crise de tos.

sei que wilson, alden pyle, o xeral téth, o sirio yusef, o dr. perceval, o reclutador hawthorne e o capitán segura andan fedellando nos montes de mirallós e ideando perrerías pero eu, alí, na quietude tranquila do camposanto, recoñezome seguro, libre e igual.

pregúntolle a greene: é certo que vostede abrazou o cristianismo aquí en oseira? mírame con suavidade e malancolía, pero non responde. fáino unha voz detrás de mín, leopoldo durán: non, o sr. greene fíxose católico para contentar a súa esposa vivien fai máis de setenta anos.

graham greene sonríe levemente e volve pousala vista nas carballeiras da ladeira, brilantes baixo o sol da tarde que se encolle.

servido por xose manuel 1 comentario compártelo