unhas liñas para lembralas moribundas caixas de aforro
todo este debate das caixas de aforro deixa ás claras que manda quen manda; e ese nin é o famoso pobo soberano dimanado da plácida dictadura de mayor oreja nin o triste presidente zapatero, que cada día semella máis un espectro do que xa fuxíu o pouco sangue que fai algún tempo semellaba correr polas súas venas cando decía que el sabía ben cal era a voz do pobo: quen toca diana cada día na política da pel de touro é botín.
poden vestila burra como queiran e aleccionar a amanuenses e colaboradores tertulianos do medio audiovisual á súa conveniencia aproveitando o estado de patrioterismo histérico e chabacano no que todo semella toparse mergullado, pero a mentira non dá para máis. trátase dun novo roubo, dun novo escalo do capital especulativo, dun novo capítulo da triste renuncia dunha sociedade abotargada e desestructurada que servirá, únicamente, para facer máis poderosa á banca privada pero que será desastrosa para a pervivencia da autonomía económica das estructuras productivas ( as moi poucas que quedan gracias a todos estes filibusteiros ) do país.
outra vez serémolos primeiros en berrar vivan as cadeas e mentras nos impostan e nos minten saltaremos de xúbilo si españa gaña o mundial de fútbol, auténtico exemplo da necesidade de forxar un home novo fóra de toda esta parafernalia absurda de misticismo acrítico.
