tratorada tres
escribía julia varela no limiar do seu libro " a ulfe: socioloxía dunha comunidade rural galega ", premio vicente risco de ciencias sociais no ano 2004, que durante centurias o campesino galego foi capaz de achar solucións aos problemas cotidiáns tirando únicamente do seu inxenio e usando os medios que tiña a súa disposición para modificar o seu medio laboral. así fabricaba a meirande parte das ferramentas e utillaxes que precisaba para o seu labor e soio unha parte de elas eran realizadas por especialistas que, tales como ferreiros ou carpinteiros, pertenecían tamén a mesma comunidade.
apuntaba a socióloga da complutense que o esvaecemento de eses ámbitos comunitarios rurais supuña, por enriba da perda antropolóxica, unha importante perda económica o desaproveitar técnicas agrícolas e gandeiras asentadas e sutituílas por técnicas alleas que, na meirande parte dos casos, esixían unha importante transferencia económica para ser implantadas.
hoxe vémolo perfectamente claro neste asunto do leite: a mecanización e tecnificación dos procesos agrarios con que supostos técnicos, visionarios, gurús e políticos nos bendeciron fai que, a decir fai poucos días dun productor da coruña, " canto máis leite produzo, máis diñeiro perdo".
a excesiva dependencia de estructuras económicas alleas e a apertura do feble mercado galego as multinacionais da biotecnoloxía, da maquinaria e dos medicamentos está a arrasar o que durante xeracións foi capaz de manter á metade da poboación no rural.
neste momento histórico en que as transferencias económicas en forma de subsidios de xubilación poderían apuntalar unha economía históricamente deprimida e contribuir a un desenrolo local sostido o que se busca por parte dos grupos con penetración no tecido social ( políticos, sindicalistas, xerentes de empresas, sector bancario, grupos de comunicación ) é o desvío cara o capital trasnacional de esas pingues rentas.
así os emisarios políticos e administrativos artellan subvencións e axudas dos impostos de todos para acadar equipamento que, en teoría, volverá a actividade máis productiva pero que en realidade para o único que serve é para endeudar até extremos insoportabeis a aqueles que sucumben a tales encantos e para enchelas alforxas dos grupos industriais sitos nos eeuu, italia, francia ou alemaña.
mentras todo eso non sexa machigado e remoído pola poboación, mentras o cidadán non entenda que o poder político que burdamente cree elexir cada equis anos é o culpable de ternos vendidos a todos ó capital trasnacional e sega orientando os seus esforzos baixo as directrices de estes grupos, a ruíña e a desfragmentación é a única ganancia que se colleitará.
non me pida, pois, ese gandeiro que conduce ufano e os tentoso tan impecable new holland polas rúas de lugo que acuda á góndola a mercalo séu leite para pagarlle as súas fatais inversións, porque xa toda a cidadanía leva pagado en demasía os delirios dun sector totalmente abocado ao deasastre e que se transformou, nun escaso período de tempo, no grupo abanderado da desmemoria do país.
