... e fraga, fraga

sí señor. franco era severo.

severo, ascético, rígido, adusto e un tanto atiplado, esto último sen querer, según parecen coincidir tódolos séus biógrafos consultados. e pronto será tamén un santo, de seguir por este camiño a confederación episcopal, co cal a súa foto de sorriso sereno e peito lampiño cruzado de correas poderá volver ós colexios, polo menos ós concertados nos que os fillos dos traballadores xogan a ser burgueses de orden y progreso.

a suma de todas esas grandes virtudes, que na súa xuventude e madurez mesetaria fixeron de el un emponzoñable pozo de vigorosa virtude nacional católica, remataron por transformalo na súa vellez nun apacible abuelete que gustaba de lucir gafas de sol nas paradas do palacio de oriente mentras deslizaba tenues palabras acerca do discurrir polo universal da nación española, de todolos séus fillos bendecidos polo glorioso movemento nacional e a súa entrega acrisolada pola patria.

pero esa guisa entrañable, que comparte co tamén ahora ancián don manuel, non debe engañar en demasía a quen pretenda acceder ó estudo destas duas personalidades destacadas da política española e galega do século vinte. o rigor e o empecinamento presentes en ambos e o xeito de entendelo estado e as relacións económicas e sociais entre cidadáns e paises entréganos os retratos de dous conspícuos alicerces do capitalismo occidental, máis autárquico e proteccionista no caso do ferrolán mentras que o da chaira luguesa moceou máis cas trasnacionais, impelido pola súa formación anglófila, até que ahora mesmo nin é capaz de recoñecelo abismo que el mesmo axudou a cavar.

en calquera caso ambos conforman un par de abigarrados e implacables súbditos do antigo réxime do que o estado español nunca foi capaz de desprenderse e dos que maman, sexan sabedores ou non de ese teto, tódolos políticos en activo e forzas organizadas en partidos ou en sindicatos que existen na actualidade no artefacto legal español, uns como continuadores morais e ideolóxicos e outros como movemento de reacción que basa o séu discurso e a súa razón de ser en denunciar os excesos de tanta, hum, severidade, sen ser capaces, estes últimos, de propoñer alternativas reais ós modelos acuñados por eses dous galegos de pro e limitando a labor política a unha simple lavada de cara donde o pan, os toros e os desfiles baixo palio se trocaron polo marisco, o fútbol e o mira quien baila.

todo atado y bien atado, que diría o difunto xeral con aceno pontificador, e non é, polo tanto, extrano que tanto o sr. fraga, herdeiro directo do séu apreciado caudillo á par que o borbón e tantos e tantos outros, teña para o guerrilleiro guevara calificativos tales coma os que emprega tamén a industria da liberdade acuñada por jesús de polanco e a súa trupé de conselleiros delegados, auténtico vademecun de vaguedades para lectores naif como é o diario madrileño el país e as súas ramificacións mediáticas en forma de tertulias ou noticieiros televisivos, pois efectivamente o médico arxentino foi, para estes epígonos do ancient regimen na sua vertente liberal, un terrorista desalmado que intentou asesinar os soportes e fundamentos de esta sociedade corrupta e ladroa e establecer un novo marco donde o home poidese domeñar as forzas da historia e da economía.

e non estuvo ( nin estará ) soio ernesto guevara neste intento de dinamitalo conglomerado capitalista dende fóra e moito menos estarán soios os francos, os fragas e os polancos que vexo reflexados nesta nova clase democrática e presuntuosa por perpetuala explotación e a rapiña que, ahora, polo visto todos debemos denominar severidade e rigor.

servido por xose manuel 1 comentario compártelo