Luciano Moggi, principal acusado en el mayor caso de fraude deportivo en Italia, ha destapado su homofobia asegurando que "el fútbol no está hecho para los homosexuales". Público. 22/04/2008

ya era lo que colmaría el vaso en europa.

el sexo y el fútbol tienen que estar separados: los ídolos de la juventud sana no follan, no mean ni cagan. y ni mucho menos practican la sodomía.

menudo revuelo aquella foto de un butragueño enhiesto y empecinado havia el área rival o las juergas de patricio kliuvert en el hesperia madrileño la víspera del partido del siglo un año de estos.

después de caer tanto mito otoñal, luego del descrédito de los políticos, de los economistas liberales y del bueno de rappel con sus profecías, imagínense a los once enculándose unos contra otros y chupándose, ante el objetivos de las canon, al equipo de enfrente una tarde en la lfp!!! sería el fin de occidente, de la democracia, del banco de inglaterra!!! haría más daño a la cosa esto que tódolos comunistas, nihilistas y froidianos juntos.

paises enteros que han aclimatado la solaz de sus habitantes a la competición del fin de semana tendrían que buscar nuevas magias para las tardes del domingo; esos padres ejemplares que pasean la silla del nene con el auricular en la oreja no tendrían otra que escuchar el rosmar de la esposa o de la suegra, que pasean al lado ajustándole la visera al infante mientras dirigen miradas de censura al altivo progenitor que las obvia mientras tiembla en su fuero interno por los destinos del osasuna; legiones de minusválidos a los que, entre misa y misa, se los llevan en autobús a ver estos fastos en los verdes campos del señor, verían tambalear el sentido de sus vidas y caerían el el brutal onanismo sin remisión bromúrica contemplando como, groseros e impuros, los penes madridistas o culés ( hum, culés ) soltaban chorros de esperma en la boca de sus otrora ídolos...

imagínense a raúl, a iniesta, a puyol, a valerón, a cañizares ( no a monseñor cañizares, maldita caterva de rojos, me refiero al futbolista de pelo cano y liga alta, coño )... o a amancio amaro, a paco buyo, a la saeta rubia, a luís suárez... todos dándose por el culo y lo peor, corriéndose de gusto con soeces pantomimas y gemidos entrecortados, mientras se censura al pobre sacerdote que no es capaz de sublimar la volcánica pasión que se le entierra en las tripas entre la imaginería policromada efébica que entresueña y la certeza de la nalga curvilínea y tersa bajo los zafios y sueltos pantalones de los niños de ahora... ah, santos todos del universo, sería el acabose, el holocausto y la hecatombe. se caería la economía y se pudriría la maquinaria fabril sin que nadie tuviese fuerzas para volver a manejarla con creatividad. ya lo dijo el defensa atlético lópez: el fútbol es cosa de hombre, a pesar de los abrazos y las palmadas en el culo. pero ser maricón también.

O PP mobiliza os seus edís contra o decreto do hábitat. Vieiros 22/04/2008

a mín esas famosas e cacareadas competencias municipais danme moito en que pensar.
desgraciadamente, e ca connivencia de tódolos contribuíntes, tanto por activa como por pasiva, as corporacións municipais dende ortegal ó miño ( e dende fisterra a marbella ) teñen moito que ver neste colosal desaguisado urbanístico e económico no que estamos asulagados.

non están soios os concelleiros, os aparelladores, secretarios municipais e constructores neste tinglado, pero sí son os máis achegados ( tal e como gustan decir eles mesmos, o concello é administración máis cercana ao cidadán ) e algún currante empeñado até as cexas quizás un día ou outro empezará a razoar do por qué desta súa situación e cecais empece a sospeitar que detrás da nova furgoneta de parques e xardíns, dos empregados que podan os bimbios xunto ao río con insultante parsimonia, da nova fotocopiadora a coores e do bmw do alcalde ou do concellal de urbanismo, está unha boa parte da súa hipoteca e do futuro dos seus fillos.

cando así sexa, espero que, como é normal neste punto do occidente democrático, se santigüe e corra a votar de novo dentro de catro anos.

anque eses de sempre parecen picados no nervio descuberto pola crise, o espírito que parece rezumar esa lei da que tanto se fala e que básicamente asemella ser xusta ( pero que entendo como patrimonio de tódolos galegos, non soio do sector profesional da construcción ) está a concitar boa lexión de defensores, anque moitos de eles poñen fincapé nas deficiencias e chanchollos que todos estes últimos cincuenta anos teñen deixado como monumentos nas distintas partes do país.

pero ollo, non sexamos máis papista que o papa, sobre todo no asunto do chamado feismo.
na comarca donde son, empezando pola vila, téñense cometido múltiples aberracións ó abrigo do concello e da urbanidade lexítima e domocrática que nos legou aquel ferrolán famoso. ben.
pero unha boa parte de elas, no medio rural, foron melloras indispensabeis para a vida das xentes, de xentes ben olvidadas durante xeracións tanto polos mariscais de acabalo como polos séus validos do civil, aqueles docas que, por extrano que pareza os egresados da escola de chicago, son os alicerces da galicia actual.

unhas xentes ( e conste que non estou sendo demagóxico se non realista ) ás que caro lles custaba pagar a seguridade social e mandar os fillos a estudar e que foron ampliando e facendo melloras según se ía aforrando, xa que por entón primábase o aforro e os cretos podían supoñer entre o 16 e o 20% de interés ( ou o 30 en caso de non poder satisfacer un pago en plazo ).
ahora que xa somos europa, ahora que a coruña forma arquitectos, entre uns e outros váise un pico entre normas subsidiarias e as licencias, entre aparelladores, estudos e proxectos, ó tempo que rexeitamos como feas esas construccións de ladrillo visto de portomarín adxacentes á vella estructura de pedra ou eses alpendres de bloque, pero alí os nosos avós poideron cagar dentro nas noites de invernía os resultados do pote do caldo mentras a choiva pingaba na cuberta de uralita e secalos chourizos e os xamóns, que levaban logo os estudantes para santiago, unha vez que a vella lareira deixou paso as cociñas lacunza.

o valor de ese suposto feismo non estaba no paisaxismo, no culto o corpo ou nun futuro adicado o turismo rural, se non na propia subsistencia desta poboación. e parece ridículo falar tanto de el ou adicarlle un posto de honra na voz de galicia cando se está a instalar nos montes toda esa lexión de xeneradores eólicos ( e eso sí, non escoito a ningún colexio profesional queixarse nin a nengún político negarse; máis ben vexo como uns e outros estiran a man vendendo o de todos e cargando os beneficios as súas contas, sempre polo partido de turno e polo futuro dos séus fillos ) que sí son un real atentado á natureza e á fermosura da paisaxe; como tampouco vexo un intento mínimo de obligar as eléctricas a enterralas liñas de alta que surcan os pinares e os vales, non vaian desplomarse as súas accións no parqué de madrí o non poder repartir o 40% de ganacias entre os asociados este exercicio.

algo que sempre me chama a atención da xente que vive en vilas ou cidades é a forma en que baixa do coche e ula o horizonte, como pon cara de comprensión mentras olla as ruíñas do vello pazo de pedra e como torce o xesto cando descubre que o monte cerrado de fai dous anos deixou paso a unha casa luminosa con cerre de perpiaño e piscina. qué bonito sería sair de chantada cara o miño e ver a beleza e a pureza da paisaxe do século xix: o discurrir ráudo do río baixo a ponte vella de belesar, subir ao castro candad e oubear ó lonxe ou sentarse horas mirando como baixan as augas pingadeiras pola bacariza para rematar escachafoulándose nas penedas de pincelo amortigüando o chío dos carros que se escoitan de lonxe!!!

e que fermoso voltar ó calor da auga quente que circula dende os queimadores de roca, á protección da choiva tras do climalit e o wisky das oito da tarde mientra la perrita blanca menea el rabo en el salón y suena la segunda de sibelius por john barbirolli. si, que bonito, que hermoso!!!
quizás até agora, o peor que tivemos en galicia, foron os políticos novos que o vello estado rezuma. éstos, como ben lles chamaba arzalluz, tamén torcendo o xesto, empecínanse en negarnos calquera mellora, calquera outra dignidade que non pase por baixar a cabeza e sacala gorra diante da súa casa de gusto indiano con venezianas de madeira sempre pechas e pedra serrada que asemella indeleble o paso do tempo.

pero hai un tempo para todo. e si ahora hai que correxir as cousas, de entrada benvida sexa a iniciativa.