táctica e estratexia
tal e como aprendín dende pequeno, as cousas sempre teñen un porqué. e a mín déume por razoar que a curia administrativa da igrexa católica está realmente agradecida a zapatero polos desvelos de lexislar uns tramos do irpf e manter os concordatos a favor, ambos, dos representantes na terra de deus noso señor, de forma que o pretendido enfrentamento por bodas homosexuais ou educacións para a cidadanía, entre outras minucias, non é máis que unha sutil manobra para manter ós ultras de flagelo convencidos na comunión diaria mentras se nada e se garda a roupa cás cousas de comer.
non creo que estes embates que lanza a igrexa católica por boca de "el padre martínez camino" axuden o máis mínimo a mariano rajoy e o seu pepé a sumar adhesións, polo que imaxino con aspecto grave e urdindo como colocalas velas ante estes ventos tormentosos os seus directores de mercadotécnia, mentras que esa impresionante solfa é recibida como auga de maio polos socialistas, que a utilizan para espelir a un electorado que teñen totalmente adormecido e ó que temen non despertar a tempo para dentro de pouco máis dun mes.
o caso é que o partido popular semella ter o seu potencial electoral preparado para conquerir uns resultados semellantes ós da última cita electoral naquelas menesterosas datas de 2004, pero o partido socialista obrero español aínda non conseguiu tantas adhesións coma as que lle serviron entón para acadar casi os once millóns de papeletas brancas. e de esa necesidade de rabuñar votos á abstención nacen estas pretendidas disputas ideolóxicas no máis puro estilo valderrama/abril, pois os de blanco saben que a esquerda menos acomodaticia leva xa meses decatándose que a determinación do presidente do goberno non é tal aquela que intentaba amosar nos primeiros intres do seu acceso ó cargo e que, detrás do seu verbo pausado e actitude amistosa, non se esconde outra artimaña que unha visión acomodada e centrista do país.
así que eu animaría ós indecisos e escarmonados cá contemporización do pesoe a non deixarse levar por ese racial anticlericalismo, do que dín as linguas que somos grandes detentadores os ibéricos ( e non é para menos e eu no feixe, por suposto ) e acometela traca final da campaña electoral con tranquilidade e acougo, na certeza de que o líder leonés é tan falso coma un billete de tres euros e para nada soupo tomar nota do que lle dixeron as urnas vai para catro anos. e si non soupo facelo neste tempo, nada nos garantiza que se esforce por aprendelo cara o futuro.
