omd ( maniobras orquestales en la oscuridad )
parece como si o pnv estivese a darlle motivos o pepé e
batasuna o pesoe, non? si o mundo fose como nos queren ensinar ca educación á
cidadanía, todas estas manobras non farían falla, pero hai unha grande
distancia entre e teoría e a práctica.
ibarretxe pon nun brete ao partido socialista e a pingue
ventaxa da que dín que dispuña ferraz frente a xénova, nunhas hipotéticas
eleccións a día de xá, desvanécese até o empate técnico. mariano raxoi, que
vexetaba no limbo da incomprensión e camiñaba cara un estampinarse certeiro,
fáise de pronto atraínte para a españa que se toma en serio a posible
fragmentación da terra acuñada polos reises católicos e o presidente zapatero,
coitado, semella non conter o suficiente as ínfulas soberanistas dos vascos.
pero cómo que non? non estamos a deter a todo quisque na
esquerda nacionalista vasca? volveuse ó
cárcere a de juana, meteuse a otegui adentro tamén, colleron en francia a non
sei cantos rapaces buscados por caleborroca, impediron non sei cantas masacres con
coche bomba en andalucía e levante... e ahora, coma nos mellores tempos do
aznarismo, meten para adentro á mesa nacional de batasuna ( bueno, ahora meten
a mesa cesante e a que se quería constituir, meten a tódolos que estaban: os
donos da casa, os camareros, a un fulano que pasaba por alí leer o contador do
gas... ). el gobierno se muestra fuerte y resoluto en defensa del ordenamiento
jurídico, parece decir rubalcaba desde os seus mírares cuévanos.
tal e como non se xoga cas cousas de comer, con estas tampouco
se improvisa; todo semella unha folla de ruta predefinida. a vontade de zapatero
de achar solución o problema das nacionalidades e a refundación do estado para unha
conviencia, de polo menos outros 30 anos, topou a férrea oposición do partido popular e dos séus altavoces mediáticos,
non tanto porque a dereita non saiba tamén da existencia de ese follón e da
necesidade de arremangarse e ocuparse de el, se non porque a loita política no
occidente democrático volveuse tan enconada ante a necesidade de detentar o
poder para manexarse cos grandes grupos económicos, que todo vale para
desaloxar o contrincante das parcelas gubernamentais. así que non quedou máis
remedio que mudala estratexia. eta e o seu entorno coñecían perfectamente as
difícultades polas que pasaría o proceso, mentras que o pesoe intúía que sí,
que podía ser largo e que precisaría de varias lexislaturas. fixeron falla, como
non, postas en escea, a máis cruel de elas a que acabou ca vida dos dous
inmigrantes ecuatorianos na terminal de baraxas, e que se continúa ahora con estes hipotéticos
terroristas a los que las fuerzas de orden constitucional detienen entes de
cometer el bárbaro atentado que planeaban cometer en próximso días. xa.
quizás o que non entraba nos plans de batasuna nin do pesoe é
a aparición do pnv resucitando o seu perfil máis soberanista, adormecido dende
que arzalluz vise desautorizado o seu delfín polo candidado imaz, apoiado(
anque os editores dos medios informativos non o recorden) polo mismísimo
lendakari que ahora parece o seu maior contrincante ideolóxico. así imaz é a víctima
propiciatoria para sacrificarse ante o altar do de llodio, que dende as pasadas
elección síntese o home forte do partido, pois non en vano evitou co seu
carisma e capacidade unha caída maior do pnv, caída que parecía abocada a ser
soada si o tirón batasuna/pesoe prosigue ate acadar o acordo de paz. o sector máis soberanista ( que é maioritario,
por certo ) do partido sabinista corría o risco de seducirse polas teses de ea
e mesmo de buscala recuperación de batasuna e acatar moitos dos seus
postulados. de ahí que o lendakari
volvese ahora á carga co seu plan, xusto nun momento en que o goberno central
puña toda a súa artimañada no entorno eta/batasuna. non é de extrañar tampouco
que a análise dende madrid sexa de película de bons e malos: imaz é o moderno,
o progresista, o bon e ibarretxe é o malvado que quere ganar en augas revoltas,
que quere a secesión e que representa o pasado e o rh. da, da, da.
sen dúbida agardan tempos interesantes na area política,
donde non faltarán traizóns e vaivéns e donde sobrarán tamén mentiras e falsas
postas en escea con persoaxes centrais e invitados de luxo, como este garzón
recurrente. pero eu creo que o camiño que esbozo non difiere moito da
realidade. e é que ésta non ten moito máis para donde ir. sen duda sería máis
recomendable poder facer estas cousas á luz do día, pero hai demasiados
intereses interrelacionados; dalgunha forma, no futuro, haberá quen recoñeza a
zapatero a sua labor mediadora e a sua recontrucción da pel de toro, pero, o
non contar co pobo para facela, coido que quedará coxa e sera insuficiente para
as aspiracións reais dos cidadans, anque un de esos moitos referendum que se
fan lle dé un baño de lexitimidade.
