Rompendo as relacións
Conforme van pasando os meses vamos acostumbrando o noso organismo o horror. Éste fáise noso compañeiro cotidiá, coma un amante do que vamos percorrendo e coñecendo cada centímetro do seu corpo. E chega un momento en que o bico da mañán, cerrala porta para ir traballar, sentarse a escoitalo silencio trala cea, vólvense lugares comúns os que acomodalo ser despreocupado.
Son xa moitos meses, moitos anos que vivimos acompañados polos traqueteos da artillería militar e cultural israelí e adormecidos polo imperio mediático que repite en oleadas as interpretacións dos feitos que practican éstes e os usamericanos. Teñen sido tantos os abusos, os crímenes, que xa parece que nada importa nesta deriva. É unha nova máis facéndose oco entre anuncios de limpalouzas nun telediario, unha imaxe máis da infamia na que estamos mergullados.
Que as institucións libres, os gobernos electos, os sindicatos defensores de clase non paren co seu discurso valeiro e marquen un punto final non é culpa de máis nadie que nosa. O que non se cuida, descúidase; e nos estamos descuidando a nosa sanidade de humanidade, de xustiza, de libertade cada vez que obviamos estes e outros feitos e nos diriximos coma unha mansa manada a traballar ou a presenciar calquera dos fastos que presentan para confusión de todos os medios que nos rodean, tan interesados en informarnos da cantidade de cans que quedan sen fogar no verán e dos últimos días de calquera persoaxe mediático. Cada vez que repetimos e damos eco a mensaxes contemporizantes, a declaracións de intencións articuladas cos adxetivos o uso, somos tamén cómplices de Dan Halluzt e das suas tropas. Somos cómplices, e hai que decilo e repetilo ben alto, tódolos días e en tódolos lugares, dun ignominioso holocausto, do máis grande sistema terrorista que ten operado sobre o planeta.
Si Europa está dormida, será mellor levantarse e deixar de ser Europa; si o Goberno de España non é capaz de darnos nin unha pequena compensación será mellor deixar de ser España. Si Madrid, si Bruselas, si Zapatero ou Touriño non teñen nada que decir ante esta barbarie, ante estes descomunales monumentos a hipocresía, é que son institucións e líderes que xa non valen e que deben ser barridos no devalar da Historia como as follas que caerán en Outono.
Todo esto supera o debate absurdo no que estamos ensarillados, socava certamente calquera das mínimas reglas que podamos ter para entender e intercambiar civilización. Un Pobo, un Estado, ten que apresurarse e romper calquera lazo que poida existir con estes carniceiros. Si fai vinte anos, co goberno González, se iniciou unha nova etapa de colaboración con Israel ahora, co goberno de todos os que apoiamos a Zapatero, non queda máis remedio que pechala. Por que xá está ben. Non basta con sacalas tropas do Irak: o meu país, si é que eu teño país aínda, debe romper unilateralmente as relacións con Israel e con os Estados Unidos de Norteamérica. Calquera outra medida xa non vale.
