Publicidad:
La Coctelera

baltar69

10 Noviembre 2009

madrí

el problema no es el nacionalismo periférico; tampoco lo es españa. el problema es madrí ( sin de. madrí a secas ). madrí y sus tragaderas, sus ejecutivos, sus políticos apoltronados baboseando las chicas de las castellana. su amasaje diario de las cuentas ajenas, su lucha enconada para no perder sus prebendas que la lleva al paroxismo intelectual y a la más soez adoctrinación de una sociedad banalizada.

vaya con madrí!

con su prado del rey, con sus laboratorios de ideas, con los "grandes partidos" en sus sedes y con su orientación chulapa con todo lo que desconoce.

madrí.

no me importaría formar parte de un estado con asturianos, aragoneses o vizcaínos; un estado con malacitanos, valencianos o extremeños. sentarme a comer con toledanos, con zamoranos o turolenses y correrme juergas con murcianos, cántabros o ... pero de madrí no quiero saber nada.

allá ellos se las arreglen con sus palacios, sus borbones, sus taxistas y sus ultrasur; con su aguirre o su gallardón, con su banco de españa, su parque del retiro, su florentino y su sáinz de baranda.

de una vez y cuanto antes, que es necesario y sanitario, independencia para madrí!!!

servido por xose manuel sin comentarios compártelo

6 Noviembre 2009

alakrana

la justicia española, cubierta de gloria durante toda su historia y de la que la traca de los albertos es sólo una pequeña muestra, se enfrenta ahora mismo al temido tribunal popular que siempre han sabido mangonear con sus togas y sus consejos generales. y no sólo ella, si no también la curia política y administrativa que rige los designios de los tropecientos millones de esclavos que soltamos nuestro diezmo diario en las arcas de estos mangantes para que nos desgobiernen y sigan abusando de nostros con rastrera altiveza, mientras nos azuzan con sus reglamentos y organismos represores.

pero ahora, hoy, todo se tambalea con la alacrana esta; todo se bambolea y amenaza ruína ante la imprecisión, de nuevo y comos siempre, de todos estos regios poderes que con nuestra sangre y nuestro sudor ( también con nuestras lágrimas ) han logrado meternos en vereda a nosotros, tristes súbditos de lo absurdo, pero que a somalíes y demás refanflina y da risa.

y si el somalí empieza a hacer circular la noticia de que el rey va desnudo, como harán todos estos manteros para tapar las vergüenzas de un sistema que hace aguas por todos lados y sólo se mantienen mediante la publicidad, el autobombo, la bisoñez colectiva y, ay, ay, ay, por los métodos coercitivos con que nuestra graciosa democracia premia al ciudadano luego de la diaria ración de zanahoria en formato telediario de las tres?

palidecen pues, ante el negrito descamisado que se droga y/o emborracha y no se enzarza en interminables reuniones, los garzones y los ministrillos/as de la cosa y toda la berborrea de piratas y terroristas suena a hueca a los ojos de la población hipotecada, ya que, hasta las putas bobas de badalona, saben que si fuese españa el que tuviera chalupas y somalia los barcos, el pirata sería españa y, de la misma forma, si eta tuviese 300 cazas f18 y madrí un tirachinas, el terrorista sería siempre el infante de la goma.

servido por xose manuel sin comentarios compártelo

4 Noviembre 2009

güemes

 

 

"homosexual con estudios que, haciendo uso de sus conocimientos, consigue prebendas políticas y subvenciones de erario público"

definición de gay según el diccionario de juan josé güemes.

no conozco las grandezas y/o miserias del sr. güemes para nada, pues como ciudadano de provincias sólo me llegan los ecos de la piltrafa mediática que sueltan el país, la cosa esa de pedrojota o el tropel corralero de los bravucones intereconómicos de julito ariza, pero lo que tengo por seguro es que es uno de los políticos más guapos del torvo panorama ( en esto de la hermosura masculina siempre hay que acordarse de artur mas ) y en la españa casposa de la reconquista y del ojo cuévano eso ya tiene su aliciente.

franco, azaña, fraga, aznar, pepeblanco ( y, como no, su alter ego de antaño txiqui benegas ), el alucinado perpétuo gonzalo de arístuegui , martínez pujalte y su befa, peces barba ( definitivo clon de martin landau ), torcuato fernández miranda, íñigo caavero o santiago carrillo son y han sido cuasi una sátira cruel de la alta raza hispánica mirada a través del inefable espejo valleinclanesco, la tipificación de por que el santísimo eligió el sur de la pirenaica como bastión suyo irreductible, refugio de beatas y meapilas, fulgor espiritual de un occidente en declive: por que nadie de la cosa pública era capaz de ponérsela a ava gardner, por mucho que el de villalba fantasee.

ahora llega el bello yerno del inefable fabra y rompe abruptamente esa imagen dantesca de espain con el ímpetu y la correción que en el lado femenino pergreña una estupenda de cospedal; el resultado es que las gordas del pesoe y las redactoras mediáticas sienten tembrar sus flacideces como nunca consiguió moverlas zapatero o el lancelot canario lópez aguilar.

por fin tenemos un político que puede ir a las galas con brad pitt o con cr9 sin desentonar y, para colmo, el efebo de aguirre escribe, le da a la pluma y al tupé y se vuelve lengüaraz, desenfadado; desciende desde serrano a la turbamulta de taxistas y turistas de cibeles y clava la definición ( su definición ) de maricón con una habilidad exquisita, más digna del diccionario del diablo de bierce que de las estupideces de de prada. es clara la razón por la que zerolos y almeidas se tiran de los pelos: ellos, que no son tan bellos y agraciados, se han tomado muy en serio la labor de sus posaderas y ya no saben distinguir el humor grueso y chabacano (trágico accidente mortal: dícese de un atentado terrorista con muertos, siempre que el asesino sea etarra es un buen ejemplo de ello ) del chascarrillo desafecto y jolgorioso que encabeza este artículo.

pero todo lo que escuece es por que ortiga y aquella seudoizquierda que nos queda, luego de perdido el norte y el fondo, ya solo navega y brega en la forma como hecho diferencial. y para ella ( y para nosotros ) este debate falso e histérico no es suficiente ni como sustento ideológico ni como credo electoral

servido por xose manuel sin comentarios compártelo

3 Noviembre 2009

hai que deixar de conducir

hai que deixar de conducir!!! o coche é a primeira causa de mortandade en algúns grupos de edade e eu xa non estou para actos inútiles!!!

a publicidade abona o camiño para que o cidadán entenda o automóvil non coma un medio de locomoción máis ou menos axeitado se non coma unha prolongación da súa propia persoa. o coche, o tareco, pase así de ser un simple cachivache a transformarse nun detentador de estatus, un afianzador da propia personalidade.

pero realmente o que o coche supón para o cidadán é un auténtico problema, un burato sen fondo: as relacións de sumisión internacional están máis acentuadas que nunca o sela causa primordial para calquera estado ter acceso ás fontes enerxéticas cas que se garante o funcionamento de dito chimpófano. cando o mozalbete requene pasea o sábado á tarde diante do hilton no bmw e asoma pola ventá a durás penas unha cachola redonda tal nádega imaxinando que os que estamos a tragar unha volldam non temos máis que volvernos cara o rebumbio que mete o cheirento tubo de escape, non está a gozar dunha hora lúdica se non que está a facerlles o xogo os capitalistas transnacionais. ese triste rapaz de san vicente ou de papelle, sentado ó volante e escoitando a un volumen impropio a penúltima sesión discotequeira da lama das quendas ou unha actuación do binomio olympus/panorama, non ten outro horizonte que os catro ferros revestidos de plástico pergreñados en baviera. é un satélite dentro do propio planeta, pois no fondo está alleo a calquera cousa que sucede fóra do habitáculo e todo o que alcanza a pensar e sentir ten que ver co propio coche. a cultura do automóvil, que dín os gabinetes de prensa e mercadotécnia dos fabricantes, acaba de conseguir que o espazo que queda entre operador e parabrisas sexa algo concreto.

pero non contento con estar tácitamente apoiando a invasión de irak ou afganistán, está a entregalo séu propio presente e futuro ás mafias do capital pois o coche precisa ademais unha vía para circular e canto máis ancha e lisa mellor. de esa forma, persoeiros sen escrúpulos pero avezados, como os xerentes e donos das grandes constructoras, fan o séu agosto. de nada vale insistir en que tamén eses derivados veñen do petróleo que non temos: a xente quere autovías, autopistas, cintos de circunvalación, corredores de alta velocidade... á xentiña móllaselle a braga o pasaren de 120 e a nena síntese sumisa logo de dous mil anos e xudeocristianismo e de apenas 110 de daimler-benz.

e cecais tirar por un tren eléctrico que comunique e vertebre o interior do país, dí algún na segunda fila de forma dubitativa...

bah, trapalladas. o tren, o tren, o tren... o tren non o colle nadie, hostia. veña: coches, motos , camións, furgonetas de reparto... ca ventaxa que a clase política e administrativa vive de toda a carga impositiva que rodea estes cacharros: o ive, o certificado de conductor, a licencia de circulación, a itv, a zoa azul, o parking da plaza de san diola. amigo, se fallan as licencias de obra sempre podemos meterlle unha pequena tasa ó feito de acceder o centro do casco histórico. as tácticas impostadoras que rodean o feito automovilístico son tantas e tan aberrantes que paga a pena sentarse e reflexionar sobre as mesmas. calquera bichería desistiría de transitar tales carreiros si se topase en cauce semellante ao humano e a súa dependencia do carro, pero o mono sapiens máis parece o can pavlor que un suxeito que pensa e reflexiona.

aha, veña, conductores que vos gusta conducir, pagade, pagade alegremente o que lle regateades ao bandullo, a formación dos fillos e a atención dos maiores. pagade, pagade.

e si non vos chega sempre podedes seguir financiando á tropa de ese carcamal, de ese auténtico malnacido que é pere navarro. menudo elemento, menudo chupatintas con ínfulas. ah, vánseme os sentidos soio de pensar nel; soio espero vivir moitos anos para ver como lle levan a caixa.

a solución?

aparcalo coche. ese é a auténtica e única revolución que os pobres podemos argallar, anque logo sempre veñen estes ilustres economistas tipo zapatero ou sebastián a sacarlle as castañas do lume á industria e, no caso hipotético de que nadie mercase coche, eles mesmos collerían os cartos das nosas pensións futuras e os donarían ós síndicos e propietarios da seat ou da citroen mentras nos dín en la primeira que é polo ben dos traballadores e bla bla bla.

ah, que vergoña.

mecagoendios, aparca e non volvas arrancar. e co que aforres en gasoil, compai, merca balas.

servido por xose manuel sin comentarios compártelo

21 Octubre 2009

fuxan os ventos

eu non vexo case nada positivo nesta volta ós escenarios de fuxan os ventos logo da súa paulatina disgregación e desdebuxe dende finais dos oitenta. eso sí, e a ver si me explico, vexo a música galega totalmente estancada na súa repercusión dentro do país e quizás, por esa razón, a volta do grupo lucense é moi saudada por distintos sectores que non accederon os incontables productos que a industrial audiovisual galega puxo e está a por na rúa e que, ao cabo, pagamos entre todos a través dos presupostos dos que se incauta a consellería de cultura, con moito a máis difícil de auditar dunha forma obxectiva e cabal.
lonxe queda a influencia musical de milladoiro e moi lonxe semellan braht, doa ou na lúa ( e os mesmos ex fuxan de a quenlla ), pero tamén luar na lubre ou berrogüetto, formacións aupadas con importantes medios tantos artísticos como técnicos que non acaban de funcionar máis alá do simplemente anecdótico, dando por veces a sensación de que as produccións son máis pensadas cara o mercado externo ou cara a aproveitar subvencións que cara a unha proxección local que sirva para afianzalo concepto de pobo e, o cabo e nestes días que tanto se proclama , para dar explendor á fala.
e non é para menos ( refírome o asunto do mercado exterior ), visto xa non só o escaso interés en galicia pola música nacional, se non tamén polo cumprido do mercado fonográfico galego. así os artistas máis senlleiros e con maior repercusión, como carlos núñez, embárcanse en proxectos multidisciplinares no máis puro estilo best seller literario na búsqueda do espazo alleo aproveitando a consabida producción donde distintos nomes contribuen a otorgarlle unha categoría comercial ó producto final que o fai dixerible a distintos mercados.
este tipo de productos parece que non acaba de coallar en galicia ( mercar cds a 20 euros está en recesión en todo o mundo ) e para longo daría establecer a razón pola que o amplo público prefire a fuxan os ventos, a ana kiro, a xil rios ou a tripleta paris/panorama/olympus e non o gaiteiro máis pelao de tódolos gaiteiros. será que esa pose hiperprofesional de algún dos mentados anteriormente ( non soio o bon de carlos ) impide unha acertada comunicación co público?
ou será que temos un país de berbena que non escoita outra música que non pauten as radiofórmulas, nin lee a kant si non llo desgrana roberto blanco valdés, nin se interesa por outra cousa que non sexan as grandes larpeiradas e as festas do bon beber?
non teño en absoluto nada contra fuxan os ventos e esta reentré paréceme algo normal na industria fonográfica e do entreteñemento, pero neste gusto por velos no esceario, nestas expresións de alegría por escoitalos outra vez caturreando os vellos temas ( eso sí, mellor aderezados do que recordaba ) creo topar máis contras que pros para a cultura viva que este país precisa, sobre todo cando nestes vinte años últimos teñen abundado propostas ben interesantes e de indubídabel calidade que o groso do respetable deixou fenecer de inanición mentras se aupaban operacións triunfo e se tiraba a casa pola ventá con bosses madeinusa. a este respecto resulta totalmente frustrante que nesas grandes berbenas de colorido e desenfreno estival, que tanto nos costan a todos, as macroorquestas apuntadas antes ( e sintonía, os trovadores e demais ) sempre reserven algún número para amplificar no recordo o disco de juan pardo da miña nai dos dous mares que data das quimbambas e todo o mundo recoñeza e acompañe o digilindán digilindeiro mentras nadie bote en falla o inmenso iacobus magnus de milladoiro, o mismísimo jei dos resentidos ou esta excelente e actual alborada de carlos núñez que por aquí pasa sen pena nin gloria.

servido por xose manuel sin comentarios compártelo

21 Octubre 2009

despois do 18/o

guste ou non guste, a manifestación dominical en santiago a prol da língoa galega foi plural e aberta e a nosa fala non é patrimonio de nengún partido nin asociaciación por máis adeptos, simpatizantes ou afiliados que teña.

de feito, o galego, nin xiquera pode considerarse patrimonio únicamente dos propios galegos: as língoas son códices libres, vivos e abertos tamén a comunidades que non as empregan habitualmente pero que reciben influencias de moitos tipos de esas falas e culturas alleas. efectivamente en galego estamos no mundo, ca nosa fala identificamos cada cousa que nos rodea, pero tamén viceversa: calquera cidadán do mundo pode usar ese código idiomático estructurado, pois esa fala pertence a todo o acervo cultural e social do planeta.

desgraciadamente, para un sector ben recoñecíbel da sociedade galega, a retahila lingüistica xa representa a única ideoloxía da que aínda non renegaron e que aínda non prostituiron nos cenáculos do poder e non lles queda outra que torcela e retorcela en busca de réditos políticos e sociais, comenencias estas que sentiron estirpadas logo das derradeiras eleccións que os desaloxou das moquetas.esa, e non outra,  é a motivación principal que leva a ese sector a plantexar un pulso ao goberno ( case mellor sería decir desgoberno ) feijoo utilizando o idioma como adoquín e a nacionalidade como barriacada e para esa batalla cóntase cas forzas de choque amigas: mesa, ciga, etc.

non sei que resultado lles dará esta estratexia á corta ( por que ahora, metidos xa nas présas pola nostalxia do recentemente perdido, o benegá non ten maior visión política e social que o inmediato e carece de calquera aspiración que non sexa volver ao cocho mantela manada ó quente ) , pero non deixa de ser perigosa a senda pois, si a estes colectivos lles falla a batalla do idioma e esa sintonía nacionalista na que amalgaman señoritos de postín, funcionarios da mortecina función pública e siareiros excasamente reflexivos, a desbandada será xá total.

para máis córrese o risco de agrandar as posicións entre  a cidadanía ó concitar sobre ela o peso da loita idiomática, loita  que soio existe  na cabeciña ( e nos petos ) dos filólogos e dos que comen do rancho, tal e como gb, o consello da cultura ou os mesmos reintegracionistas. esta axitación resulta escasamente operativa para a fala e haberá que ser moi fino para que a xente do común non caia na trampa de identificar ser galego con ser nacionalista ou falar galego e simpatizar ou militar no bloque.

anque eu non declaro o amor polo galego nin por galicia ca mesma forza de carlos callón, non temo nin polo idioma nin pola nación, por moito que ao frente das institucións se tope esta sorte de mediocres tecnócratas e por moito que os iluminados de turno acuñen outras teorías máis telúricas. galicia, o seu pobo e a súa fala están moi por enriba da concurrencia ou da falta de toda esta fauna que pobla o hórreo e demais compartimentos estanco; pero visto o desastroso momento que a cidadanía está a pasar, coido que profundizando un pouco máis alá do sempre en galicia, dos porcos de pé, de arredores de sí e demais berbenas míticas de casa solariega, teñen campo abondo para prantexar unha oposición que ilusione e que concite de novo a moitos dos que abandonaron o barco dende os tempos de camilo nogueira e dos seus trescentos cincuenta mil sufraxios. pero para elo compre desandar, incluso desaprender algunhas cousas e asimilar que a actual formulación política e administrativa o único que fai é alonxarse do cidadán. outros poden vivir de espaldas á xente e seguir inflándonos a hostias e tributos mentras a maquinaria engrasada polo noso suor lles leva os votos, pero o bloque non pode.

 

servido por xose manuel sin comentarios compártelo

1 Octubre 2009

iugoeslavia e o dominio punto yu

como non podía ser de outra forma, eu boto en falla esa dictadura comunista do camarada partisano. bueno, que se lle vai facer? non todos vamos a ser demócratas de cuello alto como ricardo costa...
existe unha pretendida tendencia histórica ( que non historiográfica ) a resolver os problemas nunha cuartilla e detrás dunha cervexa na barra dun bar; as disciplinas xeográficas alcanzaron naquel famoso país ( no do ficticio suárez miranda, non no país dos eslavos do sur ) tal preponderancia que pronto un plano foi a reproducción exacta do territorio: cada río tiña un río, cada casa unha casa.
pode perfectamente este invento do departamento de estado e da xunta de defensa madeinusa esparexer conceptos e alumear teorías acerca de novas economías e sociedades do coñecemento, pero non será nunca capaz de reescribila historia a aqueles que xa a coñecemos.
e, máis ben antes que despois, xeracións vindeiras non se verán satisfeitas con eses mapas desmesurados e quererán saber que hai realmente debaixo dos conceptos máis abstractos.
e debaixo do concepto de iugoeslavia había ( hai ) moito máis do que subxace en algunhas torpes frases periodísticas e nas novas necesidades de códice que nos pretenden resumir: un concepto de convivencia que aquí, neste limbo, neste bigbang ibérico de veciño contra veciño, estamos a anos luz de comprender por moita wikipedia que lean o neno e a nena.

servido por xose manuel sin comentarios compártelo

29 Septiembre 2009

por un estado deicida

cómo es posible que tengamos que ser los ateos los que debamos ocuparnos de demostrar que dios no existe a los que sostienen lo contrario?

cómo puede darse por buena la teoría religiosa del ser supremo y toda esa zarandaja insoportable?

qué irrazonable y telúrica raja ha instalado la superchería en el cerebro humano para que gentes civilizadas y pretendidamente cabales puedan hacerse eco de tales patrañas desde la noche de los tiempos a esta cacareada sociedad del conocimiento?

lo de la curia católica ya ha traspasado todas las fronteras de la cordura y, como no, ahora pretende también ordenar la laicidad y la moral del ciudadano empantanado en conceptos vacíos.

es normal, por que ellos no aceptan el ateismo; pueden soportar un estado laico pero no uno ateo y/o combativo con sus postulados. un estado laico convive con las creencias y supercherías de cada una de estas aberrantes sectas, pero un estado ateo es deicida, liquida directamente tanto a dios como la misma necesidad de la trascendencia humana en que se basan los cultos. un estado lisa y llanamente ateo, librepensador e instruído, un estado de hombres libres, es un problema no ya para el clero católico y de cualquier otra confesión: es un problema para la misma concepción del mismo estado actual, soporte y paragüas de la tiranía de unos pocos sobre las masas esclerotizadas por las diatribas de los media.

en esas, entonces, los rifirrafes de los curas, presididos por la imposible imagen del contorsionista crucifuicado en horrible escorzo y el gobierno zapatero, con su apología del indigno jefe del estado sobre sus cabezas, son solo escaramuzas intrascendentes destinadas a satisfacer a un público previamente entregado y excasamente reflexivo.

servido por xose manuel sin comentarios compártelo


Sobre mí

Avatar de xose manuel

baltar69

chantada, España
ver perfil »
contacto »
eu son x.m. baltar díaz, de chantada. xa fun máis xoven, pero espero ser moito máis vello e ter tempo de tocarlle o carallo a toda esta tropa que nos anda a foder. quero vivir moitos anos para poder matalos a todos, como decía aquela persoaxe de rubém fonseca. traballo por que non hai outra mentras non se instaure un imposto ou unha tasa que me sufrague os gastos; apenas vexo tv e non me gusta ir o cine nin leer a arturo pérez reverte. non creo en dios e tampouco na sorte; dende pequeno tiven presente que vale máis páxaro en man que cento voando e que o máis importante é non mancarse, que de caer de vez en cando non hai quen nos libre. teño un fillo e preocúpame de certo o mundo que serei capaz de legarlle.

Fotos

xose manuel baltar diaz todavía no ha subido ninguna foto.

¡Anímale a hacerlo!

Buscar

suscríbete

Selecciona el agregador que utilices para suscribirte a este blog (también puedes obtener la URL de los feeds):

¿Qué es esto?

Crea tu blog gratis en La Coctelera